Een nieuw huis voor Bartie, Harriët, Merel en Signora Gallina

Ons vorige bericht sloten we af met de belofte om in de volgende update onze nieuwe dierenvrienden te introduceren, dus bij dezen! Maak kennis met kippen Bartie, Harriët, Merel en Signora Gallina. Mocht je nu denken: 'wat een bijzondere variatie aan namen'... dat klopt. Vlak voor onze verhuizing naar Italië vierde Bob z'n veertigste verjaardag. Omdat we toen vooral niet nóg meer fysieke zooi mee wilden verhuizen, had Bob voornamelijk symbolische cadeaus op z'n verlanglijstje gezet, waaronder kippen. Voor tien euro kon je niet alleen een toekomstige kip cadeau doen, maar mocht je ook direct de naam ervoor verzinnen. Uiteindelijk kreeg de jarige zeven kippen cadeau, met de meest uiteenlopende namen.

We hadden het in Nederland al vaak over onze toekomstige kippen en creëerden een heel Pinterestbord vol met fancy kippenhokken. We keken erg uit naar de komst van onze gevederde vrienden en het bouwen van het kippenhok was dan ook een erg leuk project. Van onze familie hadden we bij het vertrek uit Nederland als afscheidscadeau budget voor een kippenhok cadeau gekregen, dus we hebben een extra chique exemplaar uitgezocht! Het is uiteindelijk meer een kippenvilla dan een hok geworden, maar hé, alleen het beste voor ons vee!

We moeten wel bekennen dat deze eerste generatie beestjes een beetje onze proefkippen zijn. Sinds we een wildcamera in onze tuin hebben, zien we bijna elke dag vossen op de foto's staan. Ook roofvogels zijn zeer aanwezig in onze tuin en we hebben ons laten vertellen dat die ook niet vies zijn van een kippenboutje. We hebben ons best gedaan het hok zo vosproof mogelijk te maken, maar we moeten nog ervaren hoe lang de kippen meegaan als ze straks buiten door de tuin rond mogen scharrelen... Hopelijk nemen onze poezen hun taak als waakkat serieus! Hoe dan ook, we zijn erg blij met onze kippies en kunnen niet wachten tot we straks dagelijks verse eitjes krijgen. We houden jullie uiteraard op de hoogte van noemenswaardige kippenavonturen.

Ook het werk op ons terrein is weer een heel stuk gevorderd. De vorige keer schreven we al over de enorme berg oude boomstammen, ijzerdraad, betonpalen en braamstruiken die we probeerden te ontwarren. Toen we eenmaal een heel eind waren met de sortering, hebben we aan onze vrienden hier in de omgeving gevraagd wie er zin had om een fikkie te komen stoken. Binnen een half uur had er acht man toegezegd en twee dagen later stonden we met z'n allen een enorme berg hout weg te branden. Het was best een beetje spannend om zo'n grote fik te maken, maar met z'n allen hadden we het gelukkig goed onder controle. Het was een gigantische en zware klus die we met z'n tweeën echt nooit af zouden hebben gekregen. We zijn ontzettend blij en dankbaar dat we in zo'n fijne gemeenschap terecht zijn gekomen waar het zo vanzelfsprekend is dat mensen elkaar helpen bij allerhande klussen. Of het nu druiven plukken, lavendel snoeien, hout fikken of olijven oogsten is: iedereen staat voor elkaar klaar. 'Vele handen maken licht werk' is hier absoluut het motto. De berg groenafval is inmiddels helemaal opgebrand en het terrein is een stuk schoner en leger. Zo zijn we weer een klein stapje dichter bij het realiseren van onze gedroomde wijngaard.