Tweeduizend biefstukken

Juli en augustus zijn hier echte feestmaanden. Elk weekend is er wel ergens een dorpsfeest, en als het even kan ook nog doordeweeks. Ieder dorp heeft meerdere kleine feestjes, gewoon voor 'zomaar tussendoor', maar ook z'n eigen sagra. Een sagra is hét jaarlijkse dorpsfeest dat niet alleen populair is onder de inwoners van het organiserende dorp, maar ook veel bezoekers uit omliggende dorpen trekt. Altijd staat er een gerecht of ingrediënt centraal. Zo heb je rondom Monte Rinaldo onder andere een cannelloni-sagra, een mossel-sagra, een polenta-sagra, een lamsvlees-sagra, een pizza-en-bier-sagra en een tagliatelle-fritte-sagra (waarbij tagliatelle als een bal gefrituurd wordt: aanrader!). Ons eigen Monte Rinaldo heeft al 57 jaar op rij de eer om de tweedaagse biefstuk-sagra te mogen organiseren. Vorig jaar vielen we met ons neus in de (kruiden)boter, want toen viel dit feest samen met het weekend dat we hierheen verhuisden. Direct een leuk feestje dus, nog voordat we de eerste verhuisdozen hadden uitgepakt. We hebben toen ervaren hoe druk en gezellig deze avonden kunnen zijn.

We schreven de vorige keer al dat we sinds kort lid zijn van de Pro Loco, de dorpsvereniging die verantwoordelijk is voor onder andere de organisatie van dit biefstukfeest. In eerste instantie leken de andere (vaak al jarenlang meehelpende) leden wat terughoudend bij het idee dat er nieuwelingen/buitenlanders zouden aanhaken. Meerdere malen hebben we bij de stamoudsten laten vallen dat we echt graag wilden helpen, dat we betrokken willen zijn in het dorp, dat het goed is voor ons Italiaans, etc.. En ja hoor, uiteindelijk werden we gevraagd om te helpen met het marineren van de biefstukken. Tjonge, dat hebben we geweten; wat een werk! Tweeduizend (!) biefstukken en een hele berg spiezen moesten er worden klaargemaakt voor op de bbq. We roken de rest van de week nog naar rozemarijn en knoflook, maar het was erg leuk om dit proces eens mee te maken.

We hadden twee weken voor de sagra al een kleiner dorpsfeestje gehad (waar we in ons vorige bericht over vertelden). Toen waren de bezoekersaantallen beperkt en hadden we eigenlijk niet superveel te doen. Maar de mensen van de Pro Loco zeiden toen al: "Wacht maar, over twee weken komt het echte werk." En ze kregen gelijk. Wát een mensen! Zaterdag (de drukste avond) bleven de biefstukken maar over de toonbank gaan. De rij stond bijna tot in het volgende dorp. Wij waren wederom ingedeeld bij team tafels afruimen en we hebben echt de benen uit ons lijf gelopen de hele avond. Was de sfeer bij het feestje twee weken terug nog rustig en gemoedelijk, nu leek alles on-Italiaans rap en onvriendelijk te gaan. Mensen waren kortaf en ongeduldig, knipten met hun vingers en blaften ons toe alsof we hun personeel waren. Dat maakte het een wat minder leuke ervaring dan we hadden gehoopt, maar de volgende dag maakte alles gelukkig weer goed. De zondag werd wat minder druk bezocht en de mensen waren gelijk een stuk relaxter. Ze hielpen bij het opruimen, maakten een praatje, bedankten ons en waren overall een stuk beter gemutst, waardoor ook wij een veel leukere avond hadden.

Inmiddels zijn we dubbel en dwars omarmd door de andere Pro Locoleden. We kregen aan de lopende band opmerkingen dat we zo'n goede aanwinst zijn, omdat we zo hard werken. Dat harde werken viel in onze ogen wel mee, maar onze Hollandse, efficiënte werkhouding is hier blijkbaar opmerkelijk. Zoals Esthers wijze oude pa altijd zegt: "Een goede schipper heeft heen en terug vracht." Met die instelling ruimden we af, boenden we gelijk de tafels en namen op de terugweg nieuwe vuilniszakken mee. Gewoon, zodat je niet 36 keer hoeft te lopen. Deze werkhouding leverde niet alleen veel complimenten op, maar ook veel opmerkingen dat we te hard werkten en niet zo hard hoefden te lopen. "Tranquillo, tranquillo!" klonk het de hele avond. "Rustig aan, neem nog wat te eten." zeiden ze, terwijl de stapels dienbladen en vuile borden bijna tot de hemel reikten. Omdat we niet gelijk tijdens ons eerste grote feest op z'n Hollands wilden gaan vertellen hoe 't allemaal een stuk efficiënter kan, hebben we onszelf er uiteindelijk maar aan overgegeven en tussen het werken door af en toe de tijd genomen om van al het lekkers te proeven dat ons aangeboden bleef worden.

Maar bij de afsluiting van het weekend, aan het einde van de zondagavond, stond ons nog een verrassing te wachten. Opeens werden er wat gasten van tafel gebonjourd en was het kennelijk tijd voor de vrijwilligers zelf om gezamenlijk te eten. Pannen vol biefstukken, spiezen, salades en polenta werden op tafel gezet en de wijn vloeide rijkelijk voor de ongeveer 50 mensen die hadden meegeholpen. Het werd echt een groot feest, de stemming was opperbest en we voelden ons helemaal onderdeel van de club. Alles bij elkaar was het een bijzonder weekend waar we een paar dagen van moesten bijkomen. Maar: we werden gelijk gevraagd of we in oktober beschikbaar zijn voor het kastanjefeest... Stukje bij beetje integreren we elke keer een beetje meer en bij de Pro Loco zijn we inmiddels volop opgenomen in de groep. Missie geslaagd!