Braakliggen, braamstruiken en bosmaaien

Toen we - inmiddels alweer lang geleden - op zoek waren naar onze droomplek, hebben we eindeloos Italiaanse huizenwebsites afgespeurd. Je kunt daarbij op honderd-en-een criteria filteren. Een van onze 'harde eisen' was destijds minimaal drie hectare grond, omdat een mooie, grote tuin én de aanleg van een wijngaard ook onderdeel waren van ons ideale plaatje. We zochten en speurden, maar de combinatie van veel landbouwgrond en een huis dat niet op instorten stond, leek niet te bestaan. We moesten onze wensen daarom wat bijstellen. Uiteindelijk vonden we in Monte Rinaldo ons droomhuis dat aan vrijwel alle eisen voldeed. Enige minpuntje was dat er 'slechts' een hectare grond bij het huis zit. In eerste instantie leek ons dat wat weinig voor siertuin + wijngaard, maar we kunnen inmiddels wel zeggen dat we daarvan zijn teruggekomen. Man man, wat een werk zit er in zo'n stuk land.

Op dit moment is zo'n 0,2 hectare van onze grond in gebruik voor de tuin en is 0,8 hectare braakliggende landbouwgrond. We dachten dat laatste stuk pas te gaan gebruiken zodra we er druiven op gaan zetten, volgend jaar lente, en hebben er heel eerlijk gewoonweg niet naar omgekeken. Met alle andere klusjes die op onze lange to-dolijst staan, had het onderhouden van het braakliggende terrein niet zo'n hoge prioriteit voor ons. Maar met de mooie afwisseling van zon en regen die we hebben gehad is het terrein sinds mei echt ontploft. Er groeiden ineens complete bomen op het veld en het onkruid stond letterlijk tot je middel. Sommige stukken van het land waren al niet meer begaanbaar door de torenhoge braamstruiken. Het was dus echt geen optie om dit nog tot volgend jaar zo te laten doorgroeien. Gewapend met onze bosmaaier zijn we de woestenij te lijf te gegaan. Door de warmte is dat wel een echte uitdaging en het is nog lang niet klaar, maar we doen het stukje voor stukje. Zoals ze hier zeggen: piano piano (rustig aan).

Naast de landbouwgrond vroeg ook onze tuin om aandacht. Je kunt het gras zowat zien groeien op het moment, dus er wordt elke twee weken gemaaid. En aangezien je nooit teveel kleur en bloemen in je tuin kunt hebben, zijn we begonnen met de aanleg van een plantenborder. Dat wil zeggen: we hebben een strook gras langs het terras omgespit, waarbij we een heleboel verborgen sprinklers zijn tegengekomen. We zijn op dit moment bezig het sprinklersysteem om te bouwen tot druppelslangsysteem, zodat we de moestuin en straks ook de border niet steeds handmatig water hoeven te geven. Omdat het sprinklersysteem door de vorige eigenaren al lange tijd niet meer werd gebruikt, waren niet alleen de sprinklers overgroeid met gras, maar was ook het hele leidingstelsel in de grond verstopt en beschadigd. Het is dus een avontuur om het weer aan de praat te krijgen. Het beplantingsplan voor de border hebben we trouwens al klaarliggen, al komen de planten waarschijnlijk pas na de zomer in de grond te staan. Zo vermijden we de warmste maanden van het jaar voor onze nieuwe aanplant.

En last but not least: we hebben een compostbak getimmerd! Naar Bobs eigen ontwerp hebben we bakken gemaakt. We hebben ons goed ingelezen hoe je de beste compost maakt, zodat we over een tijdje dit zwarte goud kunnen gebruiken in onze eigen moestuin. We zijn trots dat we weer een project samen hebben volbracht zonder dat het in een echtscheiding is geëindigd!