Esthers eerste verjaardag in Italië

Hiep hiep hoera voor Esther! Afgelopen donderdag mocht ze 32 kaarsjes uitblazen. Een bijzondere verjaardag, omdat het de eerste in Italië was. Geen visite, geen traditionele vriendinnen-high tea: het was een beetje anders dan voorgaande jaren. Even wennen was het wel, want Esther hield altijd erg van de vaste tradities en de gezelligheid. Gelukkig hebben we er alsnog samen een heel leuke dag van gemaakt.

We begonnen de ochtend met een ontbijt bij het barretje in het dorp, samen met Marin en Karin. Toch nog een beetje visite dus! Een fles bubbels van Villa Vicini als cadeau (erg lekker en gewoon online te koop!) en een zelfgemaakte verjaardagskaart van dochter Aimee maakten het direct een echte verjaardag.

Na het ontbijt reden we naar Tallacano, een zo goed als verlaten gehucht op een uur rijden van ons huis. Vanuit dit spookdorp start namelijk een bergwandeling die volgens de verhalen zeer de moeite waard zou zijn. Aangezien deze route ook in ons Marche a piedi boekje stond en we al die wandelingen een keertje willen proberen, was de keuze gauw gemaakt. De beschrijving beloofde mooie uitzichten en kastanje- en dennenbossen; wat wil je nog meer? De wandeling zou het hele jaar door goed te maken zijn, behalve als er sneeuw en ijs ligt. Aangezien er bij het startpunt in het dorp geen sneeuw lag, bedachten we dat het wel te doen moest zijn en dus trokken we onze wandelschoenen aan en begonnen aan de tocht die ongeveer 4 uur moest duren. De eerste anderhalf uur van de wandeling verliep alles precies volgens plan, al was er wel wat meer mist dan we hadden gehoopt. Toen ging het pad ineens best wel steil omhoog en kwam er steeds meer wit in beeld.

Achteraf gezien had het moment waarop Esther zei: "Tjonge, toch best veel sneeuw hè?" het moment moeten zijn waarop we een wijs besluit namen en dezelfde route terugliepen. Uiteraard hebben we dat niet gedaan want "we zijn niet van suiker en ach, van een beetje sneeuw ga je niet dood." Kort daarna liepen we bijna tot onze knieën in de sneeuw en gleden we af en toe letterlijk achteruit de berg af omdat de paden te modderig en mega glad waren. Te koppig om de handdoek in de ring te gooien hebben we op handen en knieën en van top tot teen onder de modder uiteindelijk alsnog de top van de berg bereikt. De mist werd steeds dichter, dus van de mooie uitzichten hebben we precies niks gezien. Toch was het een prachtige wandeling. Omdat het eigenlijk afgeraden werd om het pad deze tijd van het jaar te bewandelen, zijn we niemand tegengekomen tijdens onze avontuurlijke tocht. Helemaal alleen in een mistig, besneeuwd bos, met ijspegels aan de blaadjes en verse hertensporen in de spierwitte sneeuw: het kon zo uit een sprookje komen. Het was echt magisch om daar samen te lopen. Al met al was de wandeling dus een beetje anders dan we ons hadden voorgesteld (en door al het glijden, vallen en schuifelen ook een uurtje langer), maar zeker niet minder leuk. We gaan 'm absoluut nog eens maken, maar wellicht dan in een ander jaargetijde...

's Avonds sloten we deze speciale verjaardag af met een diner bij Albergo Ristorante Farfense, een paar dorpjes verderop. We aten heerlijk onder de sfeervolle gewelven van een oud klooster. Dit restaurant gaat zeker op de al lange lijst van aanraders!