Een dik pak sneeuw en ander natuurgeweld

Ook hier is de winter deze week echt gearriveerd. Van de een op de andere dag lag er plots een dik pak sneeuw en kleurden de Marchigiaanse heuvels prachtig wit. Het leverde mooie plaatjes op, maar we hebben ook gelijk een groot verschil tussen Nederlanders en Italianen ervaren. We wisten al dat Italianen het niet zo op kou hebben: ze kleden zich hier met 25 graden al alsof ze zich op de Noordpool bevinden. Maar sneeuw is wel nóg een stapje erger voor ze. Alles ligt stil en vrijwel niemand zet nog een stap buiten de deur. Zo werden vanwege het winterweer direct alle scholen gesloten. Toen we via de telefoon een afspraak probeerden te maken met iemand, kregen we als reactie dat hij pas kon bellen(!) als het beter weer werd. En toen vrienden van ons in een groepsapp voorstelden om naar de bergen te gaan om te wandelen en te sleeën, reageerden de Italianen in de groep ontzet. Ze vonden het onbegrijpelijk om op pad te gaan met zulk weer, laat staan om voor de lol te gaan wandelen in de kou! Eigenwijs als wij Hollanders zijn, zijn we uiteraard toch naar de bergen vertrokken en het was er prachtig. Een vers pak sneeuw en geen mens te zien, op een enkele buitenlander na.

Toch zijn de Italianen ook weer niet helemaal lamgeslagen als het sneeuwt. Zodra deze week de buien begonnen, werden er een paar giga sneeuwschuivers uit het vet gehaald. Diezelfde avond nog was ons hele dorp weer brandschoon en was er praktisch tot aan onze voordeur geveegd. En dat terwijl het laatste stuk straat naar ons huis niet eens een gemeenteweg is én het een nationale feestdag was. Dat is dan ook weer typisch Italiaans, zeker hier op het platte land: men is enorm behulpzaam en kijkt echt naar elkaar om. Ontzettend vriendelijk!

Nu we het toch over de mentaliteit van de Italianen hebben als het op de weersomstandigheden aankomt: wist je dat het hier een ongeschreven regel is dat veel activiteiten niet doorgaan wanneer het regent? Als Nederlander kun je je dat toch amper voorstellen. Zo wilden we laatst bijvoorbeeld naar de markt (de grootste in onze provincie wel te verstaan) die elke week wordt georganiseerd. Onderweg ernaartoe begon het te regenen. Eenmaal aangekomen troffen we tot onze verbazing slechts 2 sneue kraampjes aan (waarschijnlijk gerund door een buitenlander) en verder niks. Voor de locals was het volstrekt logisch: er is elke week markt, behalve als het regent. Tja, je moet er maar net van op de hoogte zijn, dit soort ongeschreven regels...

Behalve een pak sneeuw hadden we deze week trouwens nog meer natuurgeweld. We werden namelijk letterlijk wakker geschud! Een heuse aardbeving met een kracht van 3.8 op de schaal van Richter maakte dat we midden in de nacht rechtop in bed zaten. Het duurde gelukkig maar een paar seconden en veroorzaakte totaal geen schade, maar het was toch een bijzondere ervaring. Dat onbeweeglijke dingen zoals een huis en de aarde ineens trillen, is een heel gek gevoel. Het duurde dan ook even voordat we de slaap weer konden vatten.

Alles bij elkaar was het een week vol bijzonderheden. Onze eerste sneeuw hier én onze eerste aardbeving. Benieuwd wat de komende week voor ons in petto heeft!