Een stap terug in de tijd

Zoals we in een eerdere update al schreven, zijn we achter de schermen druk bezig met wat minder fotogenieke zaken zoals onze aanmelding bij de agrarische vakbond en het aanvragen van offertes voor wijngaardmaterialen. Dit soort dingen is voor ons meestal een noodzakelijk kwaad, waarbij we alleen maar gefrustreerd raken van de tientallen benodigde handtekeningen en de schijnbaar eindeloze papierwinkel die erbij komt kijken, maar soms levert het onverwachts iets moois op. Zo waren we gisteren een stapel toegekende vergunningen aan het doorspitten, toen we oude foto's tegenkwamen van ons huis. Niet van ons huidige, moderne huis, maar van de bouwval die hier stond voordat ons paleisje gebouwd werd.

Ruim twintig jaar geleden kochten de vorige eigenaren, Jan en Agnes, dit stuk grond waar een vervallen boerderij op stond. Hun idee was destijds om het gebouw te renoveren, maar toen na onderzoek bleek dat de fundering te slecht was, hebben ze daar toch van afgezien. In plaats daarvan braken ze de hele boel af en lieten ze een moderne versie van het oude huis bouwen, in dezelfde vorm en stijl. Omdat ze toen toch de mogelijkheid hadden, werd het nieuwe huis een kwartslag gedraaid ten opzichte van het oude en een klein stukje verderop gezet, zodat het uitzicht vanuit het huis beter tot z'n recht kwam. Leuk detail: er werden stenen van de oude ruïne gebruikt in de gevels van het nieuwe gebouw: een mooi stukje geschiedenis in ons moderne huis. Iets minder leuk detail: alle stenen die na de bouw overbleven, flikkerden de bouwvakkers op een hoop in een hoek van de tuin. Die liggen er nu, zo'n zeventien jaar later, nog steeds. Langzaamaan wordt de hoop ietsje kleiner omdat wij de stenen zoveel mogelijk proberen te gebruiken in onze projecten. Zo hebben we er de paadjes en vakken van onze moestuin mee gemarkeerd.

We kunnen op de oude foto's en plattegronden goed de overeenkomsten en verschillen met nu zien. Duidelijk herkenbaar bijvoorbeeld is het nisje aan de achterkant van het huis. In de oude boederij was dit een broodoventje; nu is het een mini-kapelletje geworden met een beeldje van Maria die over het huis waakt. En op de plattegronden van het oude gebouw kunnen we zien dat onze huidige keuken en woonkamer vroeger de stallen voor het vee waren. Dat is trouwens typisch voor oude boerderijen in le Marche: het vee stond beneden en de boer woonde boven. Dankzij de warmte van de dieren had de boer zijn eigen vorm van vloerverwarming. Slim toch?

Helaas weten we (behalve wat we nu hebben gevonden) nog niet veel over de geschiedenis van deze plek of over eerdere eigenaren. Het zou leuk zijn om daar nog eens wat verder in te duiken. Wel hebben we hernieuwde bewondering voor Jan en Agnes, nu we de hele papierwinkel aan vergunningen hebben gezien die ze destijds hebben moeten aanvragen voor de bouw. Wat een enorm project moet het zijn geweest en wat een visie moeten ze hebben gehad. De foto's van het oude huis doen ons erg denken aan de ruïne in San Severino, waar we onze zinnen op hadden gezet voordat we ons huis in Monte Rinaldo vonden. Dat had zomaar net zo'n groot en langdurig project kunnen worden als dit voor Jan en Agnes moet zijn geweest. We moeten eerlijk zeggen dat we blij zijn dat we dat proces hebben kunnen overslaan en dat we in zo'n prachtig kant-en-klaar huis terecht zijn gekomen. Hulde aan Jan en Agnes voor hun vooruitziende blik!