Wandelen in de kastanjebossen

Een van de redenen waarom we zo van le Marche houden, is het afwisselende landschap. Rijd je een half uur de ene kant op, dan zit je aan zee, terwijl je na een uurtje rijden de andere kant op in de bergen loopt. Met ertussenin dat karakteristieke glooiende heuvellandschap. Kan het nog mooier?

We verkennen onze charmante regio graag te voet en hebben onszelf ten doel gesteld om alle 64 wandelingen uit onze nieuwe wandelgids (in het Italiaans natuurlijk!) een keertje uit te proberen. Gisteren probeerden we een 'eenvoudige wandeling' uit die ons indrukwekkende bossen en mooi vergezichten beloofde. Het gebied, op een uurtje rijden van ons huis, staat bekend om z'n talloze kastanjebomen. De mensen leven er van de (verkoop van) eetbare kastanjes en het is dan ook ten strengste verboden om ze op te rapen en mee te nemen naar huis; de bomen zijn privébezit.

Toegegeven: er stonden inderdaad een aantal coole (kastanje)bomen en schattige bloemen, maar we vonden vooral bergen irritante steekvliegen, steile paden die onze abominabele conditie bevestigden en slechte bewegwijzering waardoor we meerdere malen verkeerd liepen. De open plek in het bos met uitzicht op de omringende bergen vonden we gelukkig wél en bleek een mooie plaats voor onze lunch te zijn. De wandeling bracht ons verder bij het bergdorpje Meschia, een afgelegen gehucht met een zestiende-eeuwse oorsprong. Veel van de huizen zijn er op rotsen gebouwd en sommige toegangstrappen zijn zelfs in de rotsen uitgehouwen. Ondanks deze fundering is Meschia zwaar getroffen door de aardbeving van 2016, die overal in de Marken sporen heeft nagelaten. Het plaatsje lag er dan ook vervallen en grotendeels verlaten bij. Best treurig, omdat we konden zien dat het ooit een charmante plek moet zijn geweest.

Alles bij elkaar viel de wandeling ons eerlijk gezegd wat tegen. Helaas, maar volgende keer beter. Zoals een wijs iemand ooit zei: "je kunt niet altijd zes gooien." Gelukkig hebben we in het verleden tijdens onze vakanties hier al een aantal tochten gemaakt die zeer de moeite waard zijn. Zo liepen we in april nog door de sneeuw rondom Monte Vettore en hebben we eerder al twee keer dezelfde rondgang gemaakt over de rug van Monte Sibilla, gewoon omdat het zo'n prachtige route is. De uitzichten daar zijn grandioos en het Sibillini-gebergte is dan ook een van onze favoriete plekken in deze streek. Onze nieuwe wandelgids gaat ons ongetwijfeld op nog veel meer van dat soort mooie verrassingen trakteren!