Monte Sibilla en rode wespen

Het worden drukke tijden voor ons qua bezoek. Vorige week hadden we dan ook opnieuw logees. Esthers vriendinnen Lisa en Miranda hielden een workation (zoals dat tegenwoordig heet) in Monte Rinaldo. Er moest een paar dagen hard gewerkt worden, maar daarnaast was er gelukkig genoeg tijd om al het moois te ontdekken wat de omgeving te bieden heeft.

Zo stond er onder andere opnieuw een wandeling uit ons gidsje Marche a piedi (de Marken te voet) op het programma, waarover we eerder al schreven. Deze route over de rug van Monte Sibilla hebben we in het verleden al een paar keer gelopen en we blijven terugkomen! Het is een flinke stiefel van zo'n 4 uur, maar zeker de moeite waard. Wat een uitzicht heb je daar: je kijkt je ogen uit. De eerste keer dat we deze tocht liepen was het midden in de zomer en hadden we de temperatuur wat onderschat. Bekaf waren we! Deze keer was het een stuk beter te doen qua warmte en kwamen we met aanzienlijk minder moeite boven. De wind maakte de passage over de bergrug wel wat spannend af en toe, maar we hielden dapper stand. De foto's spreken voor zich: deze wandeling is een absolute aanrader!

Op vrijdag verkenden we de omgeving per scooter. Op rode Vespa's voelden we ons even echte Italianen. We hadden heel wat bekijks op onze hippe racemonsters en we kwamen op de mooiste plekjes. Je beleeft het landschap zo op een heel andere manier dan vanuit de auto. We tuften door Torre di Palme, Petritoli, Monterubbiano en nog een heel aantal andere bezienswaardige dorpjes. Onze gehuurde wespen gingen overigens akelig hard: als we een beetje ons best deden tikten we zomaar de 80 km/h aan! Ze doen niet zo moeilijk hier in Italië...

Bij een aantal gehuchten was het volgens onze routebeschrijving niet echt de moeite waard om je Vespa te parkeren en kon je ook prima 'op de scooter het dorp verkennen', dus zonder af te stappen. Hoe je dan precies door het dorp moest rijden stond niet heel specifiek vermeld. Gevalletje 'zelf kijken en eigen interpretatie'. Dat resulteerde in wat doodlopende straten, akelig smalle steegjes en eenmaal zelfs in een betrouwbaar ogend straatje dat bleek uit te monden in een steile trap. Omdraaien ging niet en scooters gaan niet achteruit, dus Esther is vol goede moed de trap afgestuiterd. Het leverde wat lachende en hoofdschuddende Italianen op, maar het was wel een avontuur. Gelukkig kregen we onze borg nog terug aan het einde van de dag, maar de volgende keer zullen we toch maar netjes even afstappen.