Onze laatste gasten voor dit jaar

Gisterochtend vertrokken Bobs moeder en zus na een week hier te zijn geweest. Coby, Harriët en hond Toby waren voorafgaand aan hun komst al een week in Zwitserland geweest en hadden al aardig wat wandelkilometers in de benen zitten, maar dat weerhield ze er niet van om ook bij ons nog eens drie wandelingen te maken. Maandag verkenden we de Gola dell'Infernaccio, een kloof in het prachtige Sibillini-gebergte. De naam betekent letterlijk keel van de hel, verwijzend naar de dramatisch ogende rotswanden waar het pad tussendoor slingert. De wandeling zou bovendien eindigen bij een waterval, dus daar keken we erg naar uit. Halverwege de route is een splitsing, waarover ons ooit verteld is dat het rechterpad omhoog leidt naar een idyllisch kerkje en het linkerpad naar die waterval. Een aantal jaar geleden hebben we tijdens een van onze vakanties deze kloof al eens bezocht en toen het pad omhoog getrotseerd richting het kerkje (met 35 graden; geen goed idee). Toen we destijds weer beneden kwamen en onze route wilden vervolgen over het linkerpad, stond daar Carabinieri en mocht er helaas (om onduidelijke redenen) niemand meer langs. Tijdens het bezoek van afgelopen maandag wilden we daarom graag alsnog het linkerpad bewandelen. We liepen en liepen: een prachtige route langs de rivier, torenhoge rotspartijen en herfstige taferelen, maar mooi geen waterval... Toen we later de routekaart nog eens goed bestudeerden, bleek dat je ook voor de waterval gewoon het rechterpad moet hebben! Eerst dus naar dat kerkje en dan nog een klein stukje verder omhoog. Verdorie! Twee keer geweest en twee keer de waterval onnodig gemist. Maar goed, de wandeling door de kloof was alsnog erg mooi en we gaan gewoon nog eens terug om nu eindelijk eens die waterval te bekijken. Driemaal is scheepsrecht.

Dinsdag liepen we opnieuw een wandeling uit ons Marche a Piedi boekje. Deze wandeling was voor ons helemaal nieuw, dus 't blijft dan spannend hoe het uitpakt. Maar gelukkig was het de moeite zeker waard! We liepen van gehucht Smerillo naar gehucht Montefalcone, dwars door het bos. Dat was met de vele kastanjebomen en mooie herfstkleuren al zeer de moeite waard, maar de route leidde ook nog eens langs meerdere panoramische uitzichten over het dal. Bij aankomst in Montefalcone werden we bovendien getrakteerd op een middeleeuwse vesting, nóg een prachtig uitzicht en een idyllisch dorpje. Echt een aanrader dus deze wandeling!

Woensdag besloot Esther dat het wel even genoeg was met wandelen, maar trotseerden Bob, Coby, Harriët en Toby nog de Monte Sibilla. Ze maakten dezelfde wandeling waar we een paar weken geleden al over schreven, toen Lisa en Miranda op bezoek waren (lees ons verslag hier terug als je 'm gemist hebt). Een hele klim, maar zeer de moeite waard: op de top word je beloond met een panoramisch uitzicht van 360 graden. Al met al hadden we dus een behoorlijk sportieve week.

Met het vertrek van Coby en Harriët komt er voor nu een einde aan de stroom bezoekers die we de hele maand oktober hebben mogen ontvangen. Het was een gezellige, maar ook drukke tijd. Onze liefde voor de Marken mochten we inmiddels al met 14 enthousiastelingen delen, maar dat betekent natuurlijk ook voor al die gasten koken (en wassen). Het afscheid is niet voor heel lang overigens: in december zullen we rond de kerst weer voor een paar dagen naar Nederland gaan. Tot die tijd richten we ons op projecten in en om het huis. Zo gaan we in november beginnen met de vervanging van de vloer in het hele huis en in het gastenverblijf. Daarna zullen we nog de badkamers gaan vernieuwen, de muren verven of behangen, het tuinhuis opknappen, de schuur indelen, een kippenhok timmeren en nog veel meer! Genoeg te doen dus de komende tijd. Het zal een hoop werk zijn (we zijn van plan om alles samen te doen), maar we kijken er ook erg naar uit om ons huis nog meer 'eigen' te maken. Stay tuned voor alle verbouwingsperikelen...